Met een rode fietstas

Sinds enkele dagen zit er een beeld in mijn hoofd van mezelf op mijn fiets met achteraan een rode fietstas. Geen idee waarom dat een rode moet zijn, maar daar lig ik verder niet wakker van. Ik ben even met AI aan de slag gegaan, en na enkele minuten rolt er een beeld op mijn scherm dat nauw beantwoord aan wat er in mijn hoofd zit, maar tegelijkertijd toch overduidelijk AI. Ook al is de technologie indrukwekkend, geef mij toch maar een echte foto.

Ik ben onderweg naar een klant waar verandering, samenwerking en leiderschap onder druk staan. Dat spreekt niet letterlijk uit het beeld zelf, maar die gedachte hangt er voor mij wel heel sterk aan vast. Een rustig fietstochtje alvorens in de hectiek van transformatie te duiken.

Wat mij ook opvalt, is dat ik daar alleen in beeld sta. Voor mij was dat opvallend, want ik werk altijd samen met anderen. Voor mijn echtgenote (die net niet rollend van het lachen tegen de grond ging toen ik haar mijn observatie deelde) was dat dan weer heel logisch want “gij hebt altijd al uw eigen ding gedaan”. Dat klopt wel, denk ik.

Dit wil niet zeggen dat ik alleen wil werken. Integendeel. Ik werk net héél graag samen met mensen, teams en organisaties. Ik haal veel energie uit het realiseren van een positieve impact op hoe mensen samenwerken, groeien en (zelf-)leiderschap opnemen.

Waarom zit dat beeld dan nu plots in mijn hoofd? Misschien betekent dat beeld vooral dat ik mij niet wil verstoppen achter een team of achter een organisatie. Ik ben wie ik ben en ik sta waar ik voor sta. Misschien zocht ik vroeger die schaduw op vanuit onzekerheid. Lang geleden waarschijnlijk wel…, maar vandaag zeker niet meer. Verstand komt met de jaren. Zelfbewustzijn ook?

De voorbije weken en maanden brachten veel reflectie met zich mee. Aangedreven door twee onverwachte en pijnlijke verliezen in mijn nabije omgeving en versterkt door mijn professionele omgeving waar visies en verwachtingen uit elkaar beginnen te lopen.

Verandering.

Maar tegelijk maakte het ook nog eens

duidelijk wat voor mij belangrijk is, waar ik energie van krijg en waar ik verder op wil bouwen. Dat is geen nieuw inzicht, maar ik moest mezelf er nog eens aan herinneren. Of zoals een vriend van mij treffend de vinger op de wonde wist te leggen; "je bent te ver en te lang van je kern afgeweken".

Mijn voldoening zit in anderen uit te dagen om het beste uit zichzelf te halen. In teams die sterker beginnen samenwerken. In mensen die ownership beginnen nemen. In organisaties die terug vooruit geraken.

Laat mij vanuit de schaduw mee bouwen aan het succes van anderen. Vanuit de schaduw is wat belicht wordt veel beter zichtbaar.